Said Nursi'nin Hastalığı ve Urfa Yolculuğu

Said Nursî'nin Hastalığı ve Urfa'ya Gidişi

Said Nursî 20 Ocak 1960 günü gece geç vakit, Emirdağ'dan Isparta'ya geldi. Bey Mahallesindeki ikametgâhına yerleşti. Bir müddet kaldıktan sonra buradan Afyon'a geçen Said Nursî, burada da bir gece kaldıktan sonra tekrar Emirdağ'a hareket etti.

Takvim yaprakları 18 Mart 1960 Cumayı göstermekte...
Bedîüzzaman Said Nursî, Emirdağ'da şiddetli hastadır. Dr. Tahir Barçin gelerek serum verir, iğne yapar. Doktorun ifadesine göre, ağır zatürredir. Serum ve iğneden sonra biraz dalar. Az sonra gülerek uyanan Bediüzzaman'ın, O esnada başında bulunan Zübeyir Gündüzalp, Hamza Emek ve Doktor Tahir Barçın'a:

"Kardeşlerim! Risale-i Nur bu vatana hâkimdir. Mason ve komünistlerin belini kırmıştır. Biraz sıkıntı çekeceksiniz. Fakat sonunda çok iyi olacak" der.
Bu sözleri üç defa tekrarlayan Bediüzzaman yine daldı. Sabahleyin doğruldu. Sanki hiç hastalığı yokmuş gibi giyindi, abdest aldı ve sabah namazını kıldı. Namazdan sonra diğer talebelerini de çagırttı. Hepsi ile ayrı ayrı kucaklaştı, vedalaştı. Onlara hitaben: "Allah'a ısmarladık! Ben gidiyorum" dedi. Gözleri yaşlı idi.
Her zaman "Merak etmeyiniz kardeşlerim, ben yakında geleceğim" diyen Bediüzzaman bu sefer öyle bir şey demiyordu. Vedalaşıyor, sanki bir daha dönmeyeceğini hissettirmek istiyordu.

Emirdağlı dost ve talebeleriyle vedalaştı ve Isparta'ya hareket etti.

Bediüzzaman Said Nursî'nin Isparta'da Ramazamın onbeşine kadar sıhhati normaldi. Yatsı namazlarını kendisi, teravihi ise talebesi Tahiri Mutlu kıldırıyordu.
Talebelerini çağırarak onlara, "Evlâtlarım çok perişanım, çok rahatsızım. Fakat hiç merak etmeyin. Risale-i Nur on misli fazlasıyla benim vazifemi yapıyor. Bana hiç ihtiyaç bırakmıyor." diye gideceğini, artık vefat edeceğini bildirdi.

Talebeleri sırayla başında nöbet bekliyorlardı. Nöbet sırası Zübeyir Gündüzalp'la Bayram Yüksel'e gelmişti. Saat gecenin 02.30'unu gösteriyordu. Zübeyir Gündüzalp başı ucunda göz kırpmadan bekliyordu. Said Nursî, bir ara gözlerini açmış ve dudaklarından, zor anlaşılabilen bir kelime dökülmüştü: "Gideceğiz..."

Bayram Yüksel, "Nereye gideceğiz Üstadım?" deyince, "Urfa'ya gideceğiz. Hazırlanın" cevabını almıştı.

Bunun üzerine Zübeyir Gündüzalp: "Üstad çok hararetlidir. Ateşinden böyle söylüyor" der.

Sahur vakti, nöbeti Tahiri Mutlu ile Hüsnü Bayram devralır.
Bayram Yüksel, Hüsnü Bayram'a, "Kardeşim, Üstad gideceğiz diyor" der. Hüsnü Bayram, "Araba arızalı. Biraz tamire ihtiyacı var" cevabını verir.

Durumu Bediüzzaman'a arz ederler. Bediüzzaman ise, "Başka bir arabaya bakılsın. İki yüz lira verebiliriz. Hatta cübbemi de satabiliriz." der.

Sabahleyin talebeler arabayı hazırlamaya koyulurlar.

Bu esnada Bediüzzaman, başında bekleyen Tahiri Mutlu'yu da "Haydi sen de git, onlara yardım et. Araba çabuk hazirlansın, tahammülüm yok" diyerek yardıma gönderir.

Nihayet araba sabah saat 9'da hazırlandı. Bediüzzaman, sadık hizmetkârlarının kolları arasında arabaya yerleştirildi. Bu arada ev sahibesi Fitnat Güngür Hanım'a da veda etmişti. Kendisini bizzat dinlediğimiz Fıtnat Hanım: "Halinden belli idi. Ebedî mekânını arıyordu" diyerek müşahedesini ifade etmiştir.

Hizmetkârı Zübeyir Gündüzalp arabaya binerken sorar:
"Üstadım! Urfa'ya gidiyoruz?"
"Evet..." Diye ancak başıyla cevap verir. Konuşamayacak kadar hastadır.

Yanında üç talebesi vardı. Şoför Hüsnü Bayram, Bayram Yüksel ve Zübeyir Gündüzalp... O gün, yani 20 Mart 1960 pazar günü saat 9'da lsparta'dan ayrılmalarıyla birlikte yağmur da başlamıştı...

Tahiri Mutlu nöbetçi olarak evde kalmıştı.
Her sabah kapıdan arabaya bakan vazifeli memur, bu sefer arabayı göremeyince Tahiri Mutlu'ya sordu:
"Nereye gitti?"
"Bilmiyorum. Belki Eğirdir taraflarına gitmiştir."
Tatmin olmayan memurlar:
"Gel seni emniyet müdürüne götüreceğiz." Derler.
Emniyette sorgu, sual...

Bu esnada Bediüzzaman'ın arabası şiddetli yağmur altında süratle Urfa'ya doğru yol almakta. Isparta'da ise telsiz, telefon işliyor. Eğridir'den, Barla'dan, Emirdağ'dan gitmesi mümkün olan yerlerden soruluyor. Fakat netice alamıyorlardu. Emniyet telaş içinde kalmıştı.

Arabanın tanınıp da geri döndürülmemeleri için, talebeleri plâkayı çamurla kapatıp okunamayacak hale gelirdiler. Böylece Eğirdir'den kimse görmeden geçtiler.
Şarkikaraağaç'da biraz dinlendiler. Bir taşın üzerinde Öğle namazını eda ettiler. Talebeleri Üstadın iyileşmesinden dolayı çok sevinçliydiler. "Allah'a şükür Üstadımız iyi oldu" diyorlardı.

Üstad Konya'ya kadar evrad ve dualarını okudu. 
Karapınar'a geldikleri zaman Bediüzzaman göz Yaşları içinde talebelerine şunları söyledi: "Evlâtlarım! Risale-i Nur dinsizlerin, komünistlerin, masonların belini kırmıştır. Risale-i Nur daima galiptir. Siz hiç merak etmeyiniz. Bunlar [siyasîler] beni anlayamadılar. Bunlar benim şahsımı siyasete bulaştırmak istediler."

Gerek Merambağlar'da gerekse Ulukışla'da talebelerinin hazırladıkları iftar yemeğini yiyemedi. Ceyhan'da ise bir saat mola verdiler. Yol kenarında teravih namazını kıldılar.

Üstad ilk defa arabadan çıkamadığı için yatsı namazını arabada kıldı.

Sabah namazını, Adana-Gaziantep arasındaki Amanosların "Nur Dağı" tepesinde kıldılar. Bediüzzaman, yine namazını arabanın içinde eda etti....

Hiç yorum yok: